Muzyczna notka

Cześć!
Postanowiłam zrobić taką "muzyczną notkę" czyli zero zbędnego gadania - po prostu muzyka którą lubię i która mnie inspiruje. W końcu według mnie nie można poznać nikogo lepiej niż poznając muzykę, którą lubi c:
A więc do dzieła  (:

1. Kill Hannah - Escape Artistry

2. Bullet for my valentine - Hand of blood

3. Three Days Grace - It's all over

4. Emilie Autumn - Opheliac

5. The Pretty Reckless - Hit me like a man

6. Skillet -  Awake and Alive

7. Slipknot - Gehenna

8. Disturbed - Stupify

9. COMA - Leszek Żukowski

10. Billy Talent - Standing in the rain

No i to tyle (:

Słucha ktoś takiej muzyki?

Chcielibyście czasem takie muzyczne notki?

***

"  Le­piej żeby mnie niena­widzi­li ta­kim, ja­ki jes­tem, niż kocha­li ko­goś, kim nig­dy nie będę. " - Curt Cobain

 

 

 

Ulubiona manga i anime.

Hej!
Dzisiaj chciałam napisać trochę o moim ulubionym anime/mandze!
Swego czasu byłam fanką, teraz jednak trochę mnie to już nudzi, nie potrafię znaleźć żadnego na tyle wciągającego tytułu, żeby przy nim wytrwać dłużej.
W każdym razie moim ulubionym anime jest zdecydowanie bardzo popularne "Death Note".
Zakładam, że każdy z Was już je widział, albo co najmniej o nim słyszał, więc nie będę się rozwodzić nad recenzją. Jednak jeśli ktoś po raz pierwszy spotyka się z tym tytułem (w co wątpię), to anime opowiada o przystojnym chłopaku imieniem Raito Yagami, który znajduje tytułowy Notatnik Śmierci i na własną rękę zaczyna wymierzać sprawiedliwość złoczyńcom.
Za co je lubię?
No cóż oczywiście za niesamowitą fabułę, świetne postacie (chyba nawet bardziej od Raito lubiłam Ryuka) i ogólnie za wszystko. Myślę, że obejrzę je sobie jeszcze raz, jeśli nie znajdę nic sensownego do oglądania.

Co do lubionej mangi, to chyba byłaby  to "Shinigami Alice"
Jak widzicie mam słabość do Shinigami (:
Nie umiem zupełnie powiedzieć swoimi słowami o czym jest ta manga, ponieważ jest dość taka.... no nietypowa,  więc skopiuję część opisu z manga-lib.pl
"Wracając późnym wieczorem z pracy, Kagawa Masaki staje się świadkiem dziwnego wydarzenia: na jej oczach zostaje popełnione morderstwo. Zabójcą jest niewinnie wyglądająca dziewczynka, która oświadcza jej, że będzie ona jej następną ofiarą, po czym odchodzi."
Według mnie manga jest naprawdę mocna, ciekawa i fajna. Zawiera elementy yuri, więc jeśli ktoś nie lubi to może się nie spodobać. Osobiście zakochałam się nie tylko w samej akcji, ale także cudownej kresce ^^

 A jakie są Wasze ulubione mangi bądź anime? Może mi coś polecicie?

***

"Czy wszys­tko po­zos­ta­nie tak sa­mo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki od­wykną od do­tyku moich rąk, czy suk­nie za­pomną o za­pachu mo­jego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dzi­wić się mo­jej śmier­ci - za­pomną. Nie łudźmy się, przy­jacielu, ludzie pog­rze­bią nas w pa­mięci równie szyb­ko, jak pog­rze­bią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszys­tkie nasze prag­nienia odejdą ra­zem z na­mi i nie zos­ta­nie po nich na­wet pus­te miej­sce. Na ziemi nie ma pus­tych miej­sc." - Halina Poświatowska

"Never let me go"

Witajcie (:
W nocy skończyłam oglądać film, na którym dosłownie wypłakałam sobie oczy. Możecie to już na wstępie uznać za moją pozytywną ocenę, ponieważ ja nie płaczę na filmach ("October baby" i ten o którym mówię są jedynymi wyjątkami) i co najważniejsze... nie jest to żaden tani romans, których wręcz nie znoszę. W związku z tym stwierdziłam, że koniecznie muszę się tym z Wami podzielić.
Filmem o którym mówię jest "Never let me go" czy jak kto woli, "Nie opuszczaj mnie".

Tak naprawdę dość trudno mi opowiedzieć o czym on jest, bo nadal nie doszłam do siebie po obejrzeniu go. W każdym razie jednak spróbuję ubrać swoje odczucia w zdania.
"Never let me go" to dramat stworzony na podstawie książki Kazuo Ishiguro pod tym samym tytułem (ja popełniłam ten błąd i najpierw zabrałam się za film, jednak już nadrabiam szukając odpowiedzi na niektóre pytania w książce). Opowiada on historię Kathy, Ruth i Tommyego, którzy uczęszczają do elitarnej angielskiej szkoły z internatem. Wszystko jest niemal takie samo jak w normalnych szkołach, poza tym, że dzieci nie wracają na żadne święta do swoich rodzin. Jak się później okazuje - nie bez przyczyny, jednak to jest tajemnicą, którą Halisham (nazwa szkoły) skrzętnie ukrywa. Gdzieś przeczytałam bardzo piękne słowa o tym filmie i pozwolę sobie je zacytować - "Film w wyjątkowy sposób łączy piękną, przesyconą nostalgią opowieść o utraconym na wieki  dzieciństwie z przenikliwą diagnozą współczesnej moralności.".
Przyznam szczerze, że to chyba najpiękniejszy i najsmutniejszy za razem film jaki oglądałam, skłonił mnie do wielu refleksji, głównie nad sobą i pozwolił zrozumieć, że kiedy czuję się bezradna moja bezradność jest niczym w porównaniu z tym co odczuwali bohaterowie. Co do obsady aktorskiej uważam, że była ona dobrana idealnie. Swoją drogą najbardziej oczarowała mnie postać Kathy.
To chyba tyle co tak naprawdę mogę powiedzieć o tym filmie. Polecam go bardzo gorąco, jednak też pomijając młodszych widzów, ze względu na bardzo trudną tematykę i kilka scen zdecydowanie nieprzeznaczonych dla ich oczu.
Na koniec może dam kilka ujęć i piosenkę z filmu.

Keira jest taka piękna <3

***

"Jest na świecie ta­ki rodzaj smut­ku, które­go nie można wy­razić łza­mi. Nie można go ni­komu wytłumaczyć. Nie mogąc przyb­rać żad­ne­go kształtu, osiada cias­no na dnie ser­ca jak śnieg pod­czas bez­wiet­rznej nocy." -Haruki Murakami

Mniamuśnie!

Siems!
Jestem chora i można by pomyśleć, że mam więcej czasu na blogowanie, jednak nic bardziej mylnego. Moje problemy z żołądkiem nie pozwalają mi prawie w ogóle robić nic produktywnego, ponieważ niestety, ale bardzo mnie boli : c
W każdym razie zrobiłam kilka zdjęć (:
Oficjalnie powinnam jeść jakieś fuj rzeczy, jednak kiedy mama nie patrzy mogłam sobie zrobić cappucino (jest niemieckie, zupełnie inne od naszego, ale dość dobre) i podjadać moje ulubione francuskie bułeczki z jabłkiem.

Mniamuśnie!

Zapewne żołądek rozboli mnie jeszcze bardziej, ale niekiedy trzeba się poświęcić.
Poza tym w moje ręce dzisiaj dostała się odżywka do włosów, którą już od dłuższego czasu pragnęłam kupić. Skusiły mnie nie tylko zapewnienia pięknych włosów, ale i cudowny zapach świeżo zerwanych malin, a także dostałam mój ulubiony kosmetyk (oczywiście poza odżywkami, lakierami do paznokci i kremami) czyli eyeliner!

 Jak już wyrobię sobie jakąś opinię o tej odżywce to z chęcią się nią tutaj podzielę. Słyszałam, że jest dość dobra, więc liczę, że mi też pomoże. Swoją drogą ostatnio chyba popadam we włosomanię, ale od dawna marzą mi się piękne, grube, zdrowe i mega długie włosy < 3 No cóż, będziemy o nie walczyć. Jak widzicie w tle u mnie jeszcze wieje świętami, ale nie mam serca pozbyć się tej pięknej choineczki : c
Na koniec jeszcze moje zdjęcie sprzed kilku dni i dwa wspaniałe obrazki, które wygrzebałam gdzieś w sieci.

 

Eh, moja mama twierdzi, że powoli się starzeję, podczas kiedy ja już odliczam dni do swoich 16 urodzin! Ogółem zostało ich 19 nie wliczając dnia dzisiejszego (tak, tak, 5 lutego mam urodziny więc możecie już układać dla mnie urodzinowe wiersze :< XD).

 Z kolei obrazek wyżej mega mnie inspiruje, bo zawsze kiedy siadam do kolejnego opowiadania z kubkiem herbaty to mam właśnie takie wrażenie, jakby to z niej parowała cała historia, którą próbuję opisać, więc obrazek dobrany idealnie.

A te pazurki są na tyle kawaii, że najchętniej sama bym sobie takie zrobiła (gdybym tylko umiała).

No i to na tyle, teraz idę sobie odpoczywać czytając książkę.
Trzymajcie się < 3

***

"Zazdrość rodzi się z pożądania cudzej własności.  Natomiast smutek - z utraty tego co się już raz posiadało" - Jodi Picoult, "W imię miłości"

Książkowo - "W imię miłości"

Cześć.
Cóż, zdaję sobie sprawę z tego, że jestem dość kiepską blogerką i brak mi systematyczności, jednak tym razem na usprawiedliwienie swojej krótkiej przerwy w blogowaniu mam to, że nie działo się zupełnie nic, czym mogłabym się z Wami podzielić, a nie chciałam po raz kolejny pisać zupełnie o niczym. W każdym razie dzisiaj chcę trochę nadrobić straty i przychodzę do Was z recenzją książki, którą właśnie kończyłam czytać. Jest to "W imię miłości", o której wspominałam jakiś czas temu.

 

"W imię miłości", książka, która wyszła spod pióra Jodi Picoult jest bodajże szóstą książką tej autorki, która trafiła w moje ręce. Opisuje ona historię Niny Frost, powszechnie szanowanej pani prokurator, która prowadzi postępowania w sprawach dotyczących przemocy wobec dzieci. Pewnego dnia kobieta zamienia się miejscami z rodzinami nieletnich ofiar, gdyż okazuje się, że jej pięcioletni syn, Nathaniel, padł ofiarą
gwałtu. Książka ukazuje nam, czytelnikom, tą sytuację z wielu punktów widzenia najbardziej jednak skupiając się na uczuciach zrozpaczonej matki i nie potrafiącego odnaleźć się w zaistniałej sytuacji chłopca. Czytając tę powieść możemy zrozumieć jak wielkich czynów może dokonać matka w obronie własnego dziecka. Według mnie to dość dobry tekst literacki, jednak nie najlepszy z tych, które dotychczas czytałam w wykonaniu tej autorki. Oczywiście tematyka jest bardzo  tragiczna, jednak czytając miałam wrażenie, że Picoult pisząc to, jest bardziej matką niż pisarką w związku z czym o wiele trudniej było jej napisać ten tekst i według mnie odrobinę zabrakło tego elementu charakterystcznego dla jej kiążek, który sprawia, że mamy ochotę czytać dalej. Mimo wszystko jednak uważam, że to dobra i godna polecania książka, jednak zdecydowanie nie dla młodszych czytelników (13 lat i mniej). 

Swoją drogą nie wiem czy Wy w wieku trzynastu lat czytacie bądź czytaliście takie dość poważne lektury, jednak ja takie czytałam, więc z góry mówię, że właśnie w takim wieku raczej ta książka będzie pokazywała zbyt brutalne sceny i mogą pojawić się problemy z poprawnym zrozumieniem przesłania. 

I to chyba tyle na dzisiaj. Teraz zabieram się za czytanie książki jednego z moich ulubionych pisarzy - Harlana Cobena, "Niewinny".

***

„Może więc tylko wtedy będziemy umieli dobrze przeżyć życie, gdy doświadczymy na własnej skórze jak się żyć nie powinno.” - Jodi Picoult, "W imię miłości"

 

TAG poznaj mnie bliżej.

Hej!
Ostatnio ogólnie nie mam pomysłu, ani nawet czasu na notki, ale jednak systematyczność musi być, więc dzisiaj postanowiłam zrobić tag, który jest bardzo lubiany przez początkujące blogerki - poznaj mnie bliżej.
Więc nie przedłużając, zaczynajmy (:

1.Jak masz na imię?
Kinga (:

2. Ile masz lat?
Za niecały miesiąc będzie już 16.

3. Jaka jest Twoja ulubiona piosenka?
Szczerze powiedziawszy nie mam jednej, konkretnej ulubionej piosenki. Ale chyba można do nich zaliczyć "Hand of blood" - Bullet for my Valentine, "Dead memories" - Slipknota i dwie piosenki Three Days Grace - "It's all over" i "Animal i have became" c:

4. Kim chciałabyś zostać w przyszłości?
Od lat niezmiennie chciałabym zostać pisarką.

5. Co Cię inspiruje?
Mam artystyczną duszę i potrafi mnie zainspirować nawet niedokręcony kran, ale najczęściej jednak jest to deszcz, noc, Harry Potter i "Alicja w Krainie Czarów"

6. Jakie gatunki książek/filmów najbardziej lubisz?
Podobnie jak z muzyką - nie ograniczam się do jednego gatunku, jednak najbardziej lubię dramaty, psychologiczne, thrillery i fantasy c:

7. Jaka jest Twoja ulubiona książka?
W sumie mogłabym wymieniać w nieskończoność, ponieważ kocham czytać, ale takimi książkami, które kocham ponad wszystko są: cała seria o Harrym Potterze, "Ręka Mistrza", "Kod Leonarda da Vinci", "Pamiętnik Narkomanki", "Cień Wiatru", "Gra Anioła" i w sumie "Dziewiętnaście minut" oraz "Deszczowa noc".

8. Co sprawia, że lubisz czytać?
Kocham czytać. Dlaczego? Ponieważ książki czynią mnie kimś innym, kimś lepszym. Nie czytam po to by jedynie przeczytać jakiś tekst. Czytam, ponieważ to czyni mnie podróżnikiem w czasie, pozwala wędrować uliczkami miast, w których nigdy nie miałam okazji być, poznawać ludzi, którzy mogliby istnieć i pogłębiać swoją empatię.

9. Jakie są Twoje ulubione zespoły/wykonawcy?
 Hm...Three Days Grace, Slipknot, Avenged Sevenfold,  Bullet for my Valentine, Versailles, The Pretty Reckles, Lana del Rey, Coeur de Pirate, Emilie Autumn, Billy Talent, Skillet, Soad i wiele innych w sumie X'D

10. Co lubisz w swoim charakterze?
Szczerze mówiąc w charakterze chyba nic, poza takim "artystycznym" patrzeniem na świat.

11. Boisz się ciemności?
Jeśli jestem sama w ciemności, w obcym miejscu, to tak, bo człowiek boi się nieznanego. Ale na ogół kocham ciemność.

12. Na co zwracasz uwagę poznając kogoś nowego?
Na jego oczy (mam jazdy na punkcie oczu), czy ma podobne poczucie humoru do mojego i na to, czy nie jest nudny.

W sumie to chyba tyle, te pytania to nie są takie standardowe, ale w uznałam, że kiedy poznacie odpowiedź na nie lepiej mnie poznacie, niż gdybyście poczytali o moim ulubionym kolorze i o tym czy mam chłopaka (: Mam nadzieję, że się podobało.
A na koniec kilka obrazków, które znalazłam na tumblr i które bardzo mi się podobają.

***

"Kokaina tuliła mnie do snu, Śmierć spokojnie czekała. " - Barbara Rosiek, "Kokaina"

O wszystkim i o niczym (:

Hej!
Dzisiaj chyba będzie taka zbiorowa notka o wszystkim i o niczym (:
Przepraszam, że dopiero o tej godzinie, ale ostatnio nie mogę dospać i jestem padnięta, a teraz sobie przez przypadek zasnęłam. W każdym razie chciałam pokazać dzisiaj tak szybciutko kilka rzeczy i lecę się uczyć, bo na jutro mam z milion rzeczy do zrobienia.
Ostatnio coraz bardziej zwracam uwagę na moje włosy, przeglądam blogi włosomaniaczek i pewnie gdyby nie fakt, że póki co nie mam czasu, to sama bym się w to jakoś bardziej zagłębiła. Póki co poszukuję idealnych odżywek i innych dupereli, aby trochę odbudować włosy, które zniszczyło mi farbowanie. Dzisiaj kupiłam sobie coś takiego:

 

 Będziemy testować i przekonamy się, czy coś to zmieniło (: A poza tym dostałam spóźniony prezent na szkolną wigilię i jestem bardzo zadowolona, bo to co dostałam z kosmetycznych rzeczy według mnie ślicznie pachnie i ogólnie uwielbiam <3 Mam też książkę Beaty Pawlikowskiej - " W dżungli życia", która wydaje mi się być bardzo ciekawa i inspirująca, więc już nie mogę się doczekać, żeby móc się zagłębić w lekturę.

A teraz jeszcze kilka obiecanych zdjęć:

 Wiem, że nic specjalnego to to nie jest, ale ogólnie miałam mało czasu i zero chęci więc chyba dobre i to (:

***

"Chy­ba właśnie po tym można poz­nać ludzi nap­rawdę sa­mot­nych... Zaw­sze wiedzą, co ro­bić w deszczo­we dni. " - Stephen King

Kinga o znajomościach w sieci.

Dzisiaj mam dla Was taką może trochę nietypową notkę, o tym co sądzę, na temat znajomości zawieranych przez internet. Moja przyjaciółka (pozdrawiam Cię Wyks :*) od jakiegoś czasu namawia mnie, żebym w końcu to napisała więc...piszę!
Ogólnie nie wiem w sumie jak mam to ująć, w każdym razie spróbuję wyrazić swoje zdanie w miarę prosto, bez wielkich i trudnych metafor których tak lubię używać (:
Żeby łatwiej wszystko było ogarnąć postanowiłam, że cały tekst będzie składał się z kilku postawionych pytań, na które spróbuję odpowiedzieć.
No to zaczynajmy! :3

Czy przyjaźń przez internet jest możliwa?
No cóż powiem szczerze, że według mnie to jak najbardziej możliwe. Sama mam kilku internetowych przyjaciół, z niektórymi spotykałam się realnie i ogólnie nie zamieniłabym ich na żadnych innych, chociaż oczywiście utrzymanie takiej przyjaźni jest wiele trudniejsze niż tej "realnej". Dlaczego? Nie ukrywajmy tego, że to wszystko są uczucia, uczucia które przepełniają człowieka w całości i często brakuje jednak tej zbawiennej bliskości, czyjegoś głosu, jego uśmiechu na co dzień czy przytulenia, kiedy jest nam smutno i mamy wrażenie, że cały świat wali nam się na głowę. Czasami po prostu napisanie na gadu gadu nie pomaga dlatego warto mieć też jakiegoś przyjaciela blisko siebie, bo w końcu nie całe życie opiera się tylko na internecie.  Ale krótko mówiąc jak najbardziej wierzę w taką przyjaźń i tutaj pozdrawiam wszystkich, których w ten sposób poznałam i kocham całym serduszkiem <3

Jak ważne dla mnie są takie znajomości?
W sumie już udzieliłam odpowiedzi na to pytanie wyżej. Są dla mnie bardzo ważne, bardzo mnie kształtują, pomagają mi się rozwijać i ogólnie to przyjaźń jak każda inna, czyli coś pięknego i wspaniałego. Kilometry nie mają najmniejszego znaczenia (dlatego Oluś będę Cię loffciać nawet jak będziesz mieszkać w tej Szwecji i jak już obiecywałam wbijam do Ciebie przy pierwszej lepszej okazji :( ).

Czy kiedy spotykałam się z moimi realnymi przyjaciółmi trwaliśmy w niezręcznej ciszy?
 Nie, oczywiście, że nie. Z każdym z kim się spotykałam przyjaźniliśmy się około roku, dwóch lat czy nawet więcej. Przez  ten czas spędziliśmy na skejpie wiele godzin, wisieliśmy na telefonie i całymi dniami pisaliśmy na gadu gadu. Dlatego kiedy się spotkaliśmy po prostu zaczynaliśmy rozmawiać tak, jakbyśmy widywali się codziennie od 10 lat. To chyba po prostu kwestia poznania siebie i dopasowania charakterów (:

Czy mając internetowych przyjaciół można mówić, że nie jest się samotnym?
 Hmm... to zdecydowanie zależy od osoby.  Czasami można czuć się samotnym będąc otoczonym setką ludzi. Jeśli chodzi o mnie to chyba nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie, jak powszechnie wiadomo kobieta zmienną jest więc zawsze z tym u mnie inaczej.

Czy w takim razie miłość przez internet jest możliwa?
 I tutaj moje pozytywne nastawienie do znajomości przez internet się kończy. Według mnie taka miłość nie jest możliwa, a nawet nie można tej relacji nazwać miłością. Sądzę, że nie można mówić,że kogokolwiek się kocha nie mogąc się do niego przytulić, obdarować pocałunkiem, iść z nim za rękę, widzieć jego uśmiechu i być z nim w tych dobrych i złych chwilach. Więc jeśli miłość to tylko realnie.

W sumie to chyba na tyle będzie, nie mam pomysłu co więcej mogłabym napisać. Jeśli ktoś ma jeszcze jakieś pytania co do tematu to piszcie w komentarzach i ogólnie chętnie poznam Wasze zdanie co do znajomości w sieci (:
I zastanawia mnie czy chcielibyście więcej tego typu notek tematycznych, moich przemyśleń o różnych kwestiach?

Takie tematyczne zdjęcie znalezione na tumblr :3

 Jutro postaram się dodać zdjęcia, które zrobiłam dzisiaj na zajęcia artystyczne c:
No a na dzisiaj to wszystko.

***

"Ostatecznie człowiek nie może się stoczyć w otchłań rozpaczy tak długo, jak długo na przeciwległym brzegu majaczy choć cień nadziei" - Jodi Picoult, "W imię miłości" 

***

 Lana, Lana, Lana <3

 

Książkowo - "Gra Anioła"

Hej! :3
Dzisiaj postanowiłam opowiedzieć Wam trochę o książce, którą ostatnio przeczytałam.

"Gra anioła" to druga część powieści "Cień wiatru" autorstwa Carlosa Ruiza Zafona, choć właściwie nie opisuje ona tego co działo się dalej z dobrze znanymi nam bohaterami pierwszej części, a zabiera nas w podróż w czasie, na wiele lat przed narodzinami Daniela Sempere. Zafon mistrzowsko opisując scenerię wspaniałej, jednak niebezpiecznej dziewiętnastowiecznej Barcelony pomaga nam wczuć się w charakterystyczny klimat powieści. Opisuje ona losy młodego pisarza, który otrzymuje od tajemniczego, budzącego w nim lęk mężczyzny ofertę napisania powieści wszech czasów, czegoś czego jeszcze nie było w zamian za majątek o jakim młody pisarz nawet nie śnił, a także czegoś jeszcze (o czym nie wspomnę, bo to według mnie dość istotny fragment książki). Wraz z zawarciem umowy życie pisarza się zmienia nigdy nie mając wrócić do normalności. Zafon z niebywałą wręcz precyzją odkrywa przed czytelnikiem zupełnie nowy świat oprowadzając go, niemal za rękę, po mrocznej Barcelonie, ukazując intrygi, tajemnice i namiętności bohaterów.
Ja nadal nie mogę dojść do siebie po przeczytaniu tej książki i aż żal mi sięgać po kolejną, aby przypadkiem nie zatrzeć w pamięci tych cudownych scen z "Gry anioła". Poza tym kocham styl w jakim pisze ten autor i moim małym marzeniem jest żebym umiała kiedyś pisać tak perfekcyjnie i pięknie jak właśnie on.

To chyba tyle o tym. Jeszcze wspomnę, że teraz mam zamiar wziąć się za "W imię miłości", książkę, która wyszła spod pióra Jodi Picoult i mimo, że tytuł może sugerować, że jest ona jakimś tanim romansidłem to wręcz przeciwnie. To tekst poruszający bardzo ciężki i kontrowersyjny temat (w sumie chyba wszystkie książki tej autorki poruszają takie tematy) molestowania dzieci. Więcej się nie wypowiem teraz, a dopiero kiedy skończę czytać i będę mieć pełny obraz opisywanych tam scen.
A na koniec dość pasujące tematyką zdjęcie, które koleżanka zrobiła mi dzisiaj w szkolnej bibliotece. Mimo, że książki, które na nim trzymam są zupełnie nie w moim stylu, to jednak zdjęcie musiało być (:

Oh ta telefonowa jakość ; - ;

 A jeśli ktoś jest ciekaw innych książek, które czytałam czy ogólnie mojego gustu literackiego to odsyłam do mojego profilu na lubimyczytać.pl
http://lubimyczytac.pl/profil/111419/kiyoteru
I oczywiście jeśli ktoś chciałby mi polecić jakąś książkę to czekam na komentarze z tytułami :>

***

"Nawet najtragiczniejsze wiadomości przynoszą ulgę, kiedy okazują się tylko potwierdzeniem naszych najgorszych przeczuć." ~Carlos Ruiz Zafon, "Gra Anioła" 

Harry Potter

Cześć (:
Dzisiaj siły zupełnie mnie opuściły i cały dzień przeleżałam w łóżeczku. W sumie miałam kończyć rysunki, które pokazywałam wcześniej, ale jednak mi się nie chciało, więc szybko namaziałam to coś niżej. Ogólnie to nowy rok chyba sprzyja mojej wenie twórczej, bo w ciągu tych kilku dni narysowałam więcej niż przez ostatnie pół roku.

 

I w zasadzie podobają mi się obojczyki, mam wrażenie, że wyszły mi całkiem realistyczne c:

W ogóle to zamierzam narysować postacie z HP w wersji takiej właśnie zupełnie bajkowej, ale czy mi się to uda to już zupełnie inna kwestia. Póki co tylko screen z szóstej części filmu, którą dzisiaj oglądałam (i swoją drogą zasnęłam w połowie).

 No i miały być jeszcze zdjęcia, ale jak już mówiłam zasnęłam i jak się obudziłam to było zbyt ciemno : c

Ale założyłam w końcu dA i teraz będzie można na spokojnie znaleźć sobie tam moje rysunki, które załóżmy na blogu były dawno albo cośtam :> 

http://navyo.deviantart.com/  <--- zapraszam c:

***

"Książki są lustrem: widzisz w nich tylko to, co już masz w sobie"~Carlos Ruiz Zafon